ქუჩის მუსიკა, საჯაროდ დაკვრის აქტია შემოწირულობების მოსაზიდად. ტრადიცია უძველესი დროიდან იღებს სათავეს და დღემდე თითქმის ყველა ქვეყანაში პოპულარობით სარგებლობს. ქუჩამ აღმოაჩინა მაგალითად რობინ უილიამსი, ედ შირანი, შერილ კროუ და მრავალი სხვა. თანამედროვე საქართველოში ეს კულტურა შეიძლება ითქვას მოკვდა, რადგან ძალიან იშვიათად გადააწყდები მუსიკოსს, რომელიც მართლა ქმნის და შეგიძლია მოუსმინო. თუმცა, ბევრგან შეხვდებით ადამიანებს, რომლებიც სხვის ნამღერს უბრალოდ პირს აყოლებენ ან მდარე ხარისხის სიმღერებს მღერიან. ასევე, შეხვდებით ადამიანებს რომლებიც უსაშინლეს ”ლეზგინკას” მუსიკაზე მღერიან და ცეკვავენ. მეტრო ”თავისუფლების” მიმდებარე ტერიტორიაზე ხშირად შეხვდებით მსგავს საშინელებათა ჟანრის ”ქუჩის მუსიკოსებს”. არადა, საქართველოში 2000-იან წლებში ძალიან პოპულარული იყო ქუჩის მუსიკოსობა. ძალიან ნიჭიერი მუსიკოსები იდგნენ არაერთ მიწისქვეშა გადასასვლელში და მღეროდნენ როგორც საავტორო, ისე სხვადასხვა ქავერებს. უამრავი კარგი მუსიკოსი აღზარდა ქუჩამ და ამის ძალიან კარგი მაგალითია ზაზა კორინთელი (ზუმბა) და ნიაზ დიასამიძე (33ა). ვისურვებდი უფრო ხარისხიან მუსიკას ქუჩაში, რადგან ვფიქრობ ქუჩის მუსიკა განსაკუთრებულია და იმ ხალხსაც ვინც ქუჩაში, მიწისქვეშა გადასასვლელში თუ მეტროში მღერის, განსაკუთრებული პირობები უნდა ჰქონდეთ, რადგან ეს ადამიანები, ერთგვარად ჩვენი სახეა. თუმცა, სხვა მხრივ რომ მახსენდება ”ლეზგინკა” და მსგავსი მისნი, ტანში არასასიამოვნო ჟრუანტელი მივლის.